Αφροδίτη

Τον Απρίλιο του 1820 ένας χωρικός ονόματι Κεντρωτάς καλλιεργώντας στο χωράφι του κοντά στα ερείπια της αρχαίας πόλης του Κλήματος βρήκε το άγαλμα, μαζί με δύο Ερμές, τμήματα βάσεων και θραύσματα άλλων γλυπτών.

Την Αφροδίτη διεκδίκησαν οι Γάλλοι, μέσω του Λουί Μπρέστ, προξένου, ένας καλόγερος ονόματι Βεργής, που ήθελε να το παραδώσει στον Μουρούζη επιδιώκοντας κάποια εύνοια και οι πρόκριτοι του νησιού που είχαν εντολή από τον δραγουμάνο του στόλου Μουρούζη ό,τι αρχαία βρίσκουν να τα στέλνουν στην Κωνσταντινούπολη.  
 
Το νέο έφθασε στην Κωνσταντινούπολη στον Γάλλο πρόξενο ντε Ριβιέρ από τον Γάλλο αξιωματικό Ντουμόν ντ’ Ουρβίλ του οποίου το πολεμικό βρισκόταν (αγκυροβολημένο) στο λιμάνι της Μήλου και είδε το άγαλμα, εντυπωσιάστηκε και παρακινήθηκε από τον Βουτιέ να  ειδοποιήσει τον πρέσβη.

Ο ντε Ριβιέρ έστειλε στην Μήλο τον γραμματέα της πρεσβείας Μαρκέλλο. Ο Μαρκέλλος έφθασε την ώρα που το άγαλμα είχε φορτωθεί σ’ ένα Ελληνικό πλοίο με Τούρκικη σημαία  και ήταν έτοιμο να αποπλεύσει. Μετά από συμβούλια και διαπραγματεύσεις επέτυχε να πάρει την Αφροδίτη με το Γαλλικό πολεμικό Εσταφέτ. Την παρέδωσε στον ντε Ριβιέρ, εκείνος το έστειλε δώρο στον βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΗ’ και ο Λουδοβίκος την δώρησε στο Λούβρο.
 
Ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας πατέρας του Όθωνα είχε αγοράσει το αρχαίο θέατρο και διεκδίκησε από του Γάλλους το άγαλμα υποστηρίζοντας ότι η περιοχή στην οποία βρέθηκε του ανήκε, αλλά απέτυχε.
 
Έτσι η Αφροδίτη κοσμεί σήμερα το Λούβρο.                                

Το άγαλμα έχει ύψος 2,05μ. Είναι φτιαγμένο από Παριανό μάρμαρο, ήταν κομμένο σε δύο κομμάτια και στερεωνόταν με μεταλλικές σφήνες.
 
Τα χέρια που δεν σώθηκαν έδωσαν αφορμή για πολλές απόψεις και εικασίες. Η επικρατέστερη ότι με το δεξί χέρι ανασήκωνε τον χιτώνα και με το αριστερό κρατούσε το μήλο, σύμβολο της ομορφιάς, που σύμφωνα με τον μύθο της χάρισε ο Πάρις.
 
Το έργο χρονολογείται τέλη της Ελληνιστικής εποχής, 2^ος αι. πΧ. Σώμα νεανικό, σφριγηλό, με απαλή μετάβαση καμπύλων, ζωηρή κίνηση με συστροφή κορμού και πιθανώς κάποιο υποστήριγμα στα αριστερά όπου ακουμπούσε το χέρι για να δώσει την κίνηση στο σώμα, χιτών  που καλύπτει το κάτω τμήμα του σώματος με ποικιλία πτυχώσεων που δημιουργούν φωτοσκίαση, σώμα δυνατό, σφριγηλό, λεπτά χαρακτηριστικά και έκφραση γλυκιά, ηδυπαθής.
 
Η κώμη δεμένη πίσω με μία ταινία.

Στο αρχαιολογικό Μουσείο Μήλου εκτίθεται ακριβές αντίγραφο του πρωτότυπου που βρίσκεται στο Λούβρο.